Kledingontwerpster Nathalie Engels laat zich niet in een hoek drummen door grote winkelketens

Verschenen in Het Nieuwsblad van 25 januari 2007, door Geert Neyt

.

Zeven jaar al heeft Nathalie Engels haat vaste stek in Onderbergen. "Die straat zit in de lift en wordt steeds levendiger. Gent heeft de ideale maten voor een winkel als de mijne. Het is een sociale stad en nog niet zo oververzadigd van boetieks als Antwerpen. Wat zou ik daar te zoeken hebben tussen al die grote namen ?".

Waarom heb je vorig jaar de naam Hoela-Hoep veranderd ?

"Te veel mensen dachten dat mijn kleren waren ingevoerd uit het buitenland. Ik moest hen dan altijd uitleggen dat ikzelf die kleren had ontworpen. Daarom prijkt nu mijn eigen naam op de etalage. Bovendien verwees Hoela-Hoep ook te veel naar de kinderkleding. Ik wil van dat stempel af want ik kleed ook dames en heren. De damescollectie is zelfs mijn sterkste collectie vind ik."

Je bent een buitenbeentje onder de ontwerpers omdat je geen modeacademie hebt gevolgd.

"Ik ben opgeleid als keramiste en dat heeft zo zijn gevolgen voor mijn ontwerpen. Ik ben gefascineerd door stoffen waarbij je een structuur, een print of een reliëf voelt als je erover wrijft. Een nieuwe creatie begint bij mij overigens altijd met een stof, niet met een vorm. Bij de meeste ontwerpers is dat omgekeerd. Ik moet eerst verliefd worden op een stof. Ik ga bij mijn stoffenkeuze puur af op mijn gevoel. Mensen zeggen me soms dat mijn kleren Russische of Chinese invloeden vertonen, maar ik laat ze maar zeggen (lacht). Al mijn keuzes komen recht uit de buik."

Behalve de verscheidenheid en originaliteit van de materialen, vallen bij de ontwerpen van Nathalie Engels ook de kleuren op. "Nathalie houdt van aardse kleuren maar de nieuwe collectie valt toch op door lichtere tinten, naast de typische grijsgroenen en wat Nathalie waterkleuren noemt", zegt stilliste Christine Vijt, die al vijf jaar nauw samenwerkt met Nathalie om haar creaties te realiseren.

Laat je je beïnvloeden door heersende modetrends ?

Nathalie "Eigenlijk nauwelijks. Lage tailles zal je bijvoorbeeld niet vinden in mijn ontwerpen. Dameskleren moeten voor mij draagbaar zijn, vrouwelijk en niet te uitdagend. Misschien dat ik daarom ook de overstock van mijn wintercollectie lever aan oorlogsgebied in Afghanistan. Vrouwen mogen daar niet te uitdagend gekleed lopen. Al heeft dat project ook te maken met een vrouwelijke VN-functionaris die toevallig van mijn kleren houdt en in Kaboel werkt."

Je hebt dus echt fans ?

"Ik heb een groepje mensen die echt verschillende keren per jaar hier hun kleren komen kopen. Soms komen die van ver, tot uit Amsterdam. Ik weet dat die nu al staan te popelen om de nieuwe collectie te zien. Vanaf deze week hangen ze in de winkel. Kom maar af (lacht). "

Kan een eenzame ontwerper nog opboksen tegen de grote internationale winkelketens ?

"Het is echt knokken, hoor. De greep van de massaproductie wordt steeds beklemmender. We hebben een moeilijk jaar achter de rug , vol onvoorziene omstandigheden. Vorig jaar heeft het kleine Belgische naaiatelier waar ik altijd mijn kleren liet maken, de samenwerking afgebroken, omdat ze twee grote klanten waren kwijtgeraakt en het financieel niet meer haalbaar was om onze kleine opdrachten erbij te nemen."

Christine Vijt: "Voor kleine hoeveelheden wordt het steeds moeilijker om nog een naaiatelier te vinden. Twintig stuks? Daar willen ze gewoon niet aan beginnen. We zijn tot in Portugal gaan zoeken, maar zelfs daar maken kleine ateliers duizenden stuks van dezelfde jurk voor een keten als Zara. Nu al durven jonge ontwerpers de sprong niet meer wagen. Jammer, want op die manier gaat er veel creativiteit verloren en krijgen we op den duur alleen nog eenheidsworst te zien in de etalages."

Nathalie Engels: "De grote uitdaging is om creatief uit de hoek te komen en toch betaalbaar te blijven. Gelukkig hebben we nu toch een klein atelier gevonden in Wallonië dat mijn ontwerpen wil maken."

Heb je ooit overwogen om ook goedkopere kleren die je niet zelf hebt ontworpen, in de rekken te hangen ?

"Dat zie ik totaal niet zitten. Die kleren zijn een stuk van mezelf. Ik zou die van anderen niet kunnen verkopen. Ik zie mezelf wel accessoires - zoals schoenen - verkopen in de winkel. Maar daarvoor is de winkel te klein."

Wat is je droom ?

"Na dat turbulente jaar met veel slapeloze nachten vind ik het al een prestatie dat we er nog zijn (lacht). Mijn echte droom is om ooit een tweede winkeltje te openen in een provinciestad zoals Leuven. Op die manier zou ik meer stuks kunnen laten maken van mijn creaties, wat de prijs dan weer zou drukken. Maar eigenlijk is er niets mooier dan dat iemand zegt zich aantrekkelijk en speciaal te voelen in mijn kleren."

Terug naar vorige pagina